Surah Al-Fatiha
The Opening | Otwarcie
1.Bismillahi r-Rahmani r-Rahim
W imię Allaha, Najbardziej Miłosiernego, Najbardziej Litościwego.
2.Al-hamdu lillahi Rabbi l-‘alamin
Wszelka chwała należy do Allaha, Pana wszystkich światów.
3.Ar-Rahmani r-Rahim
Najbardziej Miłosiernego, Najbardziej Litościwego.
4.Maliki yawmi d-din
Władcy Dnia Sądu.
5.Iyyaka na’budu wa iyyaka nasta’in
Tylko Ciebie czcimy i tylko Ciebie prosimy o pomoc.
6.Ihdina s-sirata l-mustaqim
Prowadź nas prostą drogą.
7.Sirata l-ladhina an’amta ‘alayhim, ghayri l-maghdubi ‘alayhim wa la d-dallin.
Amin
Drogą tych, których obdarzyłeś łaską, nie tych, którzy ściągnęli na siebie gniew, ani tych, którzy zbłądzili.
Niech tak się stanie.
Amen
Zrozum Znaczenie
Al-Fatiha jest pierwszą surą Koranu. Jej nazwa oznacza „Otwarcie”. Jest krótką modlitwą zawierającą najważniejsze podstawy wiary: uznanie Allaha jako Pana, wdzięczność, zaufanie, oddawanie Mu czci oraz prośbę o prowadzenie właściwą drogą.
Nie jest tylko tekstem do wypowiedzenia. Każdy jej wers przypomina człowiekowi, kim jest wobec swojego Stwórcy i dokąd chce prowadzić swoje życie. Transliteracja pomaga w nauce wymowy, ale nie oddaje wszystkich dźwięków języka arabskiego. Warto słuchać poprawnej recytacji i stopniowo uczyć się Al-Fatihy po arabsku.
Surah Al-Baqarah The Cow | Krowa
Bismillahi r-Rahmani r-Rahim
W imię Allaha, Najbardziej Miłosiernego, Najbardziej Litościwego.
1.Alif Lam Mim
Alif, Lam, Mim. Są to litery rozpoczynające surę. Ich pełne znaczenie nie zostało jednoznacznie wyjaśnione.
2.Dhalika l-kitabu la rayba fihi, hudan lil-muttaqin
Oto Księga, co do której nie ma wątpliwości. Jest przewodnictwem dla tych, którzy są świadomi Allaha.
3.Alladhina yu’minuna bil-ghaybi wa yuqimuna s-salata wa mimma razaqnahum yunfiqun
Tych, którzy wierzą w to, co niewidzialne, odprawiają modlitwę i dzielą się z innymi tym, czym ich obdarzyliśmy.
4.Walladhina yu’minuna bima unzila ilayka wa ma unzila min qablika wa bil-akhirati hum yuqinunI
Tych, którzy wierzą w to, co zostało objawione tobie, oraz w to, co zostało objawione przed tobą, i którzy są pewni życia przyszłego.
5.Ula’ika ‘ala hudan min Rabbihim wa ula’ika humu l-muflihun
To oni są prowadzeni przez swojego Pana i to oni osiągną prawdziwe powodzenie.
Zrozum Znaczenie
Początek Al-Baqarah opisuje ludzi, którzy przyjmują Boże prowadzenie.
Wiara nie jest tu przedstawiona jedynie jako deklaracja. Łączy się z czynami: modlitwą, dzieleniem się tym, co człowiek otrzymał, wiarą w objawienie oraz świadomością życia po śmierci. Koran nazywa siebie przewodnictwem. Przewodnictwo jednak wymaga od człowieka gotowości, aby słuchać, zastanawiać się i pozwolić, by wiara wpływała na sposób życia.
Przypisy
Słowo muttaqin pochodzi od arabskiego pojęcia taqwa. Trudno oddać je jednym polskim słowem. Obejmuje ono świadomość Allaha, szacunek wobec Niego, ostrożność moralną i pragnienie unikania tego, co oddala człowieka od Boga.
Surah Al-Baqarah
Ajaty 6–10
6.Inna alladhina kafaru sawa’un ‘alayhim a-andhartahum am lam tundhirhum la yu’minun
Zaprawdę, dla tych, którzy odrzucili wiarę, jest tak samo, czy ich ostrzeżesz, czy ich nie ostrzeżesz. Oni nie uwierzą.
7.Khatamallahu ‘ala qulubihim wa ‘ala sam’ihim wa ‘ala absarihim ghishawah, wa lahum ‘adhabun ‘azim
Allah zapieczętował ich serca i ich słuch, a na ich wzroku znajduje się zasłona. Czeka ich wielka kara.
8.Wa mina n-nasi man yaqulu amanna billahi wa bil-yawmi l-akhiri wa ma hum bi-mu’minin
Wśród ludzi są tacy, którzy mówią: „Wierzymy w Allaha i w Dzień Ostateczny”, lecz w rzeczywistości nie wierzą.
9.Yukhadi’una Allaha walladhina amanu wa ma yakhda’una illa anfusahum wa ma yash’urun
Próbują oszukać Allaha i tych, którzy wierzą, lecz oszukują jedynie samych siebie, chociaż tego nie dostrzegają.
10.Fi qulubihim maradun fazadahumu Allahu marada, wa lahum ‘adhabun alimun bima kanu yakdhibun
W ich sercach jest choroba, a Allah zwiększył ich chorobę. Czeka ich bolesna kara za to, że kłamali.
Zrozum Znaczenie
Te ajaty pokazują kolejny rodzaj ludzkiej postawy wobec prawdy. Najpierw Koran mówi o ludziach, którzy tak mocno trwają w odrzuceniu, że ostrzeżenie przestaje na nich działać. Obraz zapieczętowanego serca, słuchu i zasłoniętego wzroku pokazuje człowieka, który nie chce już przyjmować tego, co do niego dociera. Następnie pojawia się jeszcze inny problem: człowiek może mówić, że wierzy, podczas gdy jego wnętrze i jego postępowanie temu przeczą. Koran nazywa taki stan chorobą serca. Nie chodzi tutaj o chorobę fizyczną. Serce w języku Koranu jest także miejscem intencji, wiary, rozumienia i moralnych wyborów.Próba oszukania Allaha nie może się udać. Człowiek może ukryć swoje zamiary przed innymi ludźmi, ale nie przed Allahem. Dlatego ostatecznie oszukuje przede wszystkim samego siebie.
Przypisy
Arabskie słowo marad oznacza „chorobę”. W tym kontekście odnosi się do choroby duchowej lub moralnej: fałszu, hipokryzji, wątpliwości czy świadomego ukrywania tego, co naprawdę znajduje się w sercu. Słowo khatama oznacza „zapieczętował”. Obraz pieczęci podkreśla stan człowieka, który stał się zamknięty na prawdę, mimo że wcześniej miał możliwość jej usłyszenia.
Surah Al-Baqarah
Ajaty 11–15
11.Wa idha qila lahum la tufsidu fi l-ardi qalu innama nahnu muslihun
A kiedy mówi się im: „Nie szerzcie zepsucia na ziemi”, odpowiadają: „Przecież my tylko naprawiamy.”
12.Ala innahum humu l-mufsiduna wa lakin la yash’urun
Zaprawdę, to właśnie oni szerzą zepsucie, lecz tego nie dostrzegają.
13.Wa idha qila lahum aminu kama amana n-nasu qalu anu’minu kama amana s-sufaha’u? Ala innahum humu s-sufaha’u wa lakin la ya’lamun
A kiedy mówi się im: „Uwierzcie tak, jak uwierzyli inni ludzie”, odpowiadają: „Czy mamy wierzyć tak, jak wierzą głupcy?” Zaprawdę, to oni sami są głupcami, lecz tego nie wiedzą.
14.Wa idha laqu alladhina amanu qalu amanna, wa idha khalaw ila shayatinihim qalu inna ma’akum innama nahnu mustahzi’un
Kiedy spotykają tych, którzy wierzą, mówią: „Wierzymy.” Lecz kiedy pozostają sami ze swoimi szatanami, mówią: „Jesteśmy z wami. My tylko z nich szydziliśmy.”
15.Allahu yastahzi’u bihim wa yamudduhum fi tughyanihim ya’mahunAllah odpłaca im za ich szyderstwo i pozostawia ich w ich buncie, aby błąkali się ślepo.
Zrozum Znaczenie
Te ajaty pokazują szczególnie niebezpieczny rodzaj samooszustwa. Ludzie mogą czynić zło, a jednocześnie być przekonani, że naprawiają świat. Nie wystarczy więc uważać własnych działań za dobre. Człowiek powinien również badać swoje intencje, skutki swoich czynów i być gotowy przyjąć prawdę, nawet kiedy jest ona dla niego niewygodna.W kolejnych ajatach pojawia się podwójna postawa. W obecności wierzących mówią jedno, a w innym otoczeniu coś zupełnie przeciwnego. Ich słowa zmieniają się zależnie od tego, z kim przebywają. Szczególnie mocne jest określenie innych wierzących jako „głupców”. Człowiek może być tak przekonany o własnej racji, że zaczyna uważać ludzi wybierających inną drogę za naiwnych lub nierozumnych, nie dostrzegając własnego zagubienia.
Ajat 15 pokazuje konsekwencję takiej postawy. Człowiek, który uporczywie wybiera bunt i fałsz, może otrzymać czas i przestrzeń, aby dalej podążać wybraną przez siebie drogą. Nie oznacza to jednak, że jego postępowanie jest akceptowane przez Allaha.
Przypisy
Muslihun pochodzi od słowa związanego z naprawą, poprawą i przywracaniem właściwego porządku. Dlatego słowa z ajatu 11 są tak znaczące: ludzie szerzący zepsucie sami przedstawiają siebie jako tych, którzy wszystko naprawiają. Mufsidun oznacza tych, którzy powodują fasad -zepsucie, korupcję, rozkład lub niszczenie właściwego porządku. Sufaha odnosi się do ludzi nierozumnych, lekkomyślnych lub pozbawionych właściwego osądu. Polskie słowo „głupcy” oddaje podstawowy sens, ale arabskie określenie może obejmować również brak rozsądku i dojrzałości w podejmowaniu decyzji.W ajacie 14 pojawia się słowo shayatin, liczba mnoga od shaytan. W tym kontekście może odnosić się do tych, którzy prowadzą innych ku złu i umacniają ich w fałszu.W ajacie 15 wyrażenie Allahu yastahzi’u bihim dosłownie odnosi się do odpowiedzi na ich szyderstwo. Nie należy rozumieć tego jako ludzkiej, małostkowej drwiny. Sens wskazuje na to, że ich własne szyderstwo ostatecznie zwraca się przeciwko nim.
Surah Al-Baqarah
Ajaty 16–20
16.Ula’ika alladhina ishtarawu d-dalalata bil-huda fama rabihat tijaratuhum wa ma kanu muhtadin
To są ci, którzy kupili błąd za cenę przewodnictwa. Ich handel nie przyniósł im zysku i nie znaleźli właściwej drogi.
17.Mathaluhum kamathali alladhi istawqada naran falamma ada’at ma hawlahu dhahaballahu binurihim wa tarakahum fi zulumatin la yubsirun
Ich przykład jest jak przykład człowieka, który rozpalił ogień. Kiedy ogień oświetlił wszystko wokół niego, Allah odebrał im światło i pozostawił ich w ciemnościach, w których niczego nie widzą.
18.Summun bukmun ‘umyun fahum la yarji’un
Głusi, niemi i ślepi, dlatego nie zawracają.
19.Aw kasayyibin mina s-sama’i fihi zulumatun wa ra’dun wa barqun yaj’aluna asabi’ahum fi adhanihim mina s-sawa’iqi hadhara l-mawti wallahu muhitun bil-kafirin
Albo są jak ludzie podczas gwałtownej ulewy z nieba, pełnej ciemności, grzmotów i błyskawic. Z obawy przed śmiercią wkładają palce do uszu, aby nie słyszeć uderzeń piorunów. A Allah całkowicie obejmuje swoją wiedzą i władzą tych, którzy odrzucają wiarę.
20.Yakadu l-barqu yakhtafu absarahum kullama ada’a lahum mashaw fihi wa idha azlama ‘alayhim qamu wa law sha’allahu ladhahaba bisam’ihim wa absarihim innallaha ‘ala kulli shay’in qadir
Błyskawica niemal odbiera im wzrok. Kiedy daje im światło, idą naprzód, lecz gdy zapada nad nimi ciemność, zatrzymują się. Gdyby Allah zechciał, mógłby odebrać im słuch i wzrok. Zaprawdę, Allah ma władzę nad wszystkim.
Zrozum Znaczenie
Ajaty 16–20 rozwijają opis ludzi, którzy poznali przewodnictwo, lecz wybrali inną drogę. Człowiek otrzymuje wskazanie właściwej drogi, ale wybiera drogę niewłaściwą. Myśli, że coś na tym zyska, podczas gdy w rzeczywistości ponosi stratę.
Przypisy
Ishtarawu dosłownie odnosi się do kupowania lub wymiany. Koran używa tutaj języka handlu: wskazanie właściwej drogi zostaje przedstawione jako coś cennego, a człowiek może nierozsądnie wybrać zamiast niej drogę niewłaściwą. W ajacie 18 słowa głusi, niemi i ślepi są obrazem duchowego stanu człowieka. Nie są oceną osób z niepełnosprawnościami. Chodzi o ludzi, którzy nie chcą słyszeć prawdy, nie wypowiadają jej i nie chcą jej dostrzegać. Muhit w ajacie 19 oznacza obejmowanie lub otaczanie. W odniesieniu do Allaha wskazuje, że nikt nie znajduje się poza Jego wiedzą i władzą.
Surah Al-Baqarah
Ajaty 21–25
21.Ya ayyuha n-nasu’budu Rabbakumu alladhi khalaqakum walladhina min qablikum la’allakum tattaqun
O ludzie, czcijcie waszego Pana, który stworzył was i tych, którzy byli przed wami, abyście stali się świadomi Allaha i strzegli się zła.
22.Alladhi ja’ala lakumu l-arda firashan wa s-sama’a bina’an wa anzala mina s-sama’i ma’an fa-akhraja bihi mina th-thamarati rizqan lakum fala taj’alu lillahi andadan wa antum ta’lamun
To On uczynił ziemię dla was miejscem odpoczynku, a niebo sklepieniem. Zesłał z nieba wodę i dzięki niej wyprowadził owoce jako pożywienie dla was. Nie stawiajcie więc nikogo ani niczego na równi z Allahem, skoro wiecie.
23.Wa in kuntum fi raybin mimma nazzalna ‘ala ‘abdina fa’tu bisuratin min mithlihi wad’u shuhada’akum min dunillahi in kuntum sadiqin
A jeśli macie wątpliwości co do tego, co zesłaliśmy Naszemu słudze, przynieście choć jedną surę podobną do tego objawienia i wezwijcie na pomoc wszystkich, których możecie poza Allahem, jeśli mówicie prawdę.
24.Fa illam taf’alu wa lan taf’alu fattaqu n-nara allati waquduha n-nasu wal-hijaratu u’iddat lil-kafirin
Jeśli tego nie uczynicie, a nigdy nie zdołacie tego uczynić, strzeżcie się Ognia, którego paliwem będą ludzie i kamienie, przygotowanego dla tych, którzy odrzucają wiarę.
25.Wa bashshiri alladhina amanu wa ‘amilu s-salihati anna lahum jannatin tajri min tahtiha l-anharu kullama ruziqu minha min thamaratin rizqan qalu hadha alladhi ruziqna min qablu wa utu bihi mutashabihan wa lahum fiha azwajun mutahharatun wa hum fiha khalidun
Przekaż dobrą wiadomość tym, którzy wierzą i czynią dobro: czekają na nich Ogrody, pod którymi płyną rzeki. Za każdym razem, kiedy otrzymają tam owoce jako pożywienie, powiedzą: „To przypomina to, co otrzymaliśmy wcześniej”, ponieważ zostaną im dane rzeczy do siebie podobne. Będą tam dla nich oczyszczone małżonki i pozostaną tam na zawsze.
Zrozum Znaczenie
Ajat 21 po raz pierwszy w tej surze zwraca się bezpośrednio do wszystkich ludzi. Nie mówi wyłącznie do tych, którzy już wierzą. Argument jest prosty: Ten, który stworzył człowieka i zapewnia mu środki do życia, jest Tym, któremu należy się cześć. Celem tej czci jest taqwa. Nie chodzi jedynie o strach. To świadome życie ze świadomością Allaha, Jego przykazań, odpowiedzialności za własne czyny i konsekwencji swoich wyborów.
Ajaty 23–24 przedstawiają wyzwanie dotyczące Koranu: jeżeli człowiek uważa objawienie za dzieło człowieka, zostaje wezwany do stworzenia czegoś porównywalnego. Po ostrzeżeniu natychmiast pojawia się dobra wiadomość. Wiara w Koranie nie opiera się wyłącznie na strachu przed karą. Obok odpowiedzialności stoi obietnica nagrody dla ludzi, którzy wierzą i przekładają wiarę na dobre czyny.
Przypisy
Tattaqun pochodzi od tego samego rdzenia co taqwa. Hanaficki Ma’ariful Qur’an wskazuje tutaj kilka bliskich znaczeń: rozwinięcie świadomości i bojaźni Allaha, strzeżenie się zła oraz chronienie siebie przed karą. Dlatego nie sprowadzamy tego słowa do polskiego „bogobojni”. Andadan oznacza tych lub to, co człowiek stawia jako rywali, odpowiedniki albo równych Allahowi.
Ajat 22 odnosi się do podstawowej zasady tauhidu: Allah jest Jedyny i nie ma nikogo ani niczego równego Jemu. W ajacie 23 określenie ‘abdina, „Nasz sługa”, odnosi się do Proroka Muhammada ﷺ.W ajacie 25 azwajun mutahharatun oznacza oczyszczonych małżonków. Klasyczne komentarze w tym miejscu często oddają to jako „oczyszczone małżonki”. „Oczyszczenie” odnosi się do pełnej czystości życia Raju, a nie do sugestii, że ziemskie małżeństwo jest czymś nieczystym.
Surah Al-Baqarah Ajaty 26–30
26 Inna Allaha la yastahyi an yadriba mathalan ma ba’udatan fama fawqaha, fa-amma alladhina amanu faya’lamuna annahu l-haqqu min Rabbihim, wa amma alladhina kafaru fayaquluna madha arada Allahu bihadha mathalan, yudillu bihi kathiran wa yahdi bihi kathiran, wa ma yudillu bihi illa l-fasiqin
Allah nie waha się posłużyć przykładem nawet komara ani czegoś jeszcze bardziej niepozornego. Ci, którzy wierzą, wiedzą, że jest to prawda pochodząca od ich Pana. Ci zaś, którzy odrzucają wiarę, pytają: „Co Allah chciał przekazać przez ten przykład?” Przez niego wielu pozostawia w zagubieniu, a wielu wskazuje właściwą drogę. Lecz w zagubieniu pozostawia przez niego tylko tych, którzy świadomie przekraczają wyznaczone przez Niego granice.
27 Alladhina yanquduna ‘ahda Allahi min ba’di mithaqihi wa yaqta’una ma amara Allahu bihi an yusala wa yufsiduna fi l-ardi, ula’ika humu l-khasirun
To ci, którzy łamią zobowiązanie wobec Allaha po jego przyjęciu, zrywają to, co Allah nakazał utrzymywać, i szerzą zepsucie na ziemi. To oni ponoszą prawdziwą stratę.
28 Kayfa takfuruna billahi wa kuntum amwatan fa-ahyakum, thumma yumitukum thumma yuhyikum thumma ilayhi turja’un
Jak możecie odrzucać Allaha, skoro nie mieliście życia, a On dał wam życie? Potem spowoduje waszą śmierć, następnie ponownie przywróci was do życia i ostatecznie do Niego powrócicie.
29 Huwa alladhi khalaqa lakum ma fi l-ardi jami’an, thumma istawa ila s-sama’i fasawwahunna sab’a samawatin, wa Huwa bikulli shay’in ‘alim
To On stworzył dla was wszystko, co znajduje się na ziemi. Następnie zwrócił się ku niebu i ukształtował je jako siedem niebios. On posiada pełną wiedzę o wszystkim.
30 Wa idh qala Rabbuka lil-mala’ikati inni ja’ilun fi l-ardi khalifah, qalu ataj’alu fiha man yufsidu fiha wa yasfiku d-dima’a wa nahnu nusabbihu bihamdika wa nuqaddisu lak, qala inni a’lamu ma la ta’lamun
I kiedy twój Pan powiedział do aniołów: „Zamierzam ustanowić na ziemi człowieka, któremu zostanie powierzona odpowiedzialność”, zapytali: „Czy ustanowisz na niej kogoś, kto będzie szerzył zepsucie i przelewał krew, podczas gdy my wysławiamy Cię i głosimy Twoją świętość?” Odpowiedział: „Ja wiem to, czego wy nie wiecie.”
Zrozum Znaczenie
Ajat 26 pokazuje, że wartość przykładu nie zależy od tego, czy jego przedmiot wydaje się człowiekowi wielki i ważny. Nawet coś tak niepozornego jak komar może pomóc człowiekowi zrozumieć prawdę.Ten sam przykład może jednak wywołać zupełnie różne reakcje. Jeden człowiek zastanowi się nad jego znaczeniem i czegoś się nauczy. Inny odrzuci go tylko dlatego, że nie odpowiada jego oczekiwaniom.
Ajat 27 pokazuje, że odejście od właściwej drogi nie jest jedynie kwestią słów czy przekonań. Widać je również w czynach: łamaniu zobowiązań, niszczeniu więzi, które powinny być chronione, oraz szerzeniu krzywdy i zepsucia.
Ajaty 28–29 przypominają człowiekowi o jego zależności od Allaha. Człowiek nie dał sobie życia i nie stworzył świata, w którym żyje. Życie, śmierć, ponowne życie oraz całe stworzenie pozostają pod władzą Allaha.
Ajat 30 rozpoczyna opowieść o Adamie. Człowiek otrzymuje szczególną odpowiedzialność na ziemi. Nie oznacza to, że jest jej absolutnym właścicielem i może robić wszystko, czego chce. Otrzymuje możliwość działania i podejmowania decyzji, ale jednocześnie odpowiada za sposób, w jaki z tej możliwości korzysta. Pytanie aniołów nie jest buntem przeciwko Allahowi. Chcą zrozumieć mądrość stworzenia istoty zdolnej zarówno do czynienia dobra, jak i do szerzenia zepsucia. Odpowiedź Allaha przypomina, że Jego wiedza obejmuje to, czego stworzenia jeszcze nie rozumieją.
Przypisy
Fasiqin opisuje ludzi, którzy wychodzą poza granice posłuszeństwa Allahowi i świadomie trwają w niewłaściwym postępowaniu. Dlatego zamiast jednego trudnego polskiego słowa wyjaśniamy tutaj jego znaczenie całym zdaniem.
W ajacie 27 słowa o „zrywaniu tego, co Allah nakazał utrzymywać” mają szerokie znaczenie. Obejmują więzi, zobowiązania i relacje, które według nauczania Allaha powinny być chronione, a nie niszczone.
W ajacie 29 słowa dotyczące zwrócenia się Allaha ku niebu nie powinny być rozumiane tak, jak opisuje się fizyczny ruch stworzonej istoty. Allah nie jest podobny do swojego stworzenia. Khalifah w ajacie 30 jest jednym z tych słów, których lepiej nie zamykać w jednym polskim odpowiedniku. Oznacza kogoś, komu powierzono określoną władzę, zadanie i odpowiedzialność. Człowiek może korzystać z tego, co zostało mu powierzone, ale nie staje się przez to niezależnym właścicielem wszystkiego.
Surah Al-Baqarah Ajaty 31–35
31 Wa ‘allama Adama l-asma’a kullaha thumma ‘aradahum ‘ala l-mala’ikati faqala anbi’uni bi-asma’i ha’ula’i in kuntum sadiqinI Allah nauczył Adama nazw wszystkiego. Następnie przedstawił to aniołom i powiedział: „Powiedzcie Mi, jak się to nazywa, jeśli macie rację.”
32 Qalu subhanaka la ‘ilma lana illa ma ‘allamtana innaka anta l-‘alimu l-hakim
Odpowiedzieli: „Chwała Tobie! Nie posiadamy żadnej wiedzy poza tym, czego Ty nas nauczyłeś. To Ty posiadasz pełną wiedzę i doskonałą mądrość.”
33 Qala ya Adamu anbi’hum bi-asma’ihim falamma anba’ahum bi-asma’ihim qala alam aqul lakum inni a’lamu ghayba s-samawati wal-ardi wa a’lamu ma tubduna wa ma kuntum taktumun
Powiedział: „Adamie, powiedz im, jak się nazywają.” Kiedy Adam podał im ich nazwy, Allah powiedział: „Czy nie powiedziałem wam, że znam to, co ukryte w niebiosach i na ziemi? Wiem również, co ujawniacie i co ukrywacie.”
34 Wa idh qulna lil-mala’ikati usjudu li-Adama fasajadu illa Iblisa aba wastakbara wa kana mina l-kafirinI kiedy powiedzieliśmy aniołom: „Pokłońcie się Adamowi”, wszyscy się pokłonili z wyjątkiem Iblisa. On odmówił, kierując się pychą, i znalazł się wśród tych, którzy odrzucili wiarę.
35 Wa qulna ya Adamu uskun anta wa zawjuka l-jannata wa kula minha raghadan haythu shi’tuma wa la taqraba hadhihi sh-shajarata fatakuna mina z-zaliminI powiedzieliśmy: „Adamie, zamieszkaj wraz ze swoją żoną w Raju. Jedzcie tam swobodnie i obficie, gdziekolwiek chcecie. Nie zbliżajcie się jednak do tego drzewa, abyście nie znaleźli się wśród tych, którzy przekroczyli wyznaczoną granicę.”
Zrozum Znaczenie
Te ajaty pokazują jedną z cech, które wyróżniają człowieka: zdolność zdobywania wiedzy, nazywania rzeczy, rozumienia ich i przekazywania wiedzy dalej. Allah nauczył Adama tego, czego aniołowie nie wiedzieli. Ich odpowiedź jest również ważną lekcją. Nie udawali, że wiedzą. Przyznali: „Wiemy tylko tyle, ile Ty nas nauczyłeś. ”Wiedza nie powinna więc prowadzić człowieka do pychy. Im więcej człowiek rozumie, tym bardziej powinien pamiętać, jak wiele nadal pozostaje poza jego wiedzą. Ajat 34 pokazuje zupełnie inną postawę. Iblis nie odmówił dlatego, że nie rozumiał polecenia. Odmówił z powodu pychy. Uznał, że wie lepiej i że nie powinien wykonać tego, co nakazał Allah.To bardzo ważna różnica. Pytanie wynikające z chęci zrozumienia nie jest tym samym co odmowa wynikająca z przekonania o własnej wyższości. W ajacie 35 Adam i jego żona otrzymują ogromną swobodę. Mogą korzystać z Raju, ale zostaje wyznaczona jedna granica.Pokazuje to, że wolność dana człowiekowi nie oznacza braku zasad. Allah daje człowiekowi bardzo wiele, ale jednocześnie wskazuje granice, których przekroczenie może mieć konsekwencje.
Przypisy
W ajacie 31 Koran mówi, że Allah nauczył Adama „nazw”. Hanaficki tafsir Ma’ariful Qur’an zwraca uwagę na znaczenie wiedzy i języka oraz na szczególną zdolność Adama do poznawania i przekazywania wiedzy. W ajacie 32 aniołowie przyznają otwarcie, że ich wiedza pochodzi od Allaha. Nie jest to przedstawione jako ich słabość, lecz jako świadomość granic własnej wiedzy. W ajacie 34 słowo usjudu odnosi się do wykonania pokłonu. Nie oznacza tutaj oddawania Adamowi czci należnej Allahowi. Był to nakaz Allaha i gest okazujący Adamowi szczególny szacunek. Iblis nie był człowiekiem. Koran w innym miejscu wyjaśnia, że należał do dżinnów. Znajdował się jednak wśród tych, do których odnosiło się polecenie, i świadomie odmówił jego wykonania. W ajacie 35 Koran nie mówi, jakiego gatunku było zakazane drzewo. Nie ma więc potrzeby dodawać do tekstu, że było to jabłko lub jakikolwiek inny konkretny owoc. Słowo zalimin może być tłumaczone jako „niesprawiedliwi”, „czyniący zło” albo „przekraczający granice”. W tym miejscu wybraliśmy ostatnie znaczenie, ponieważ jasno pokazuje sens: Allah wyznaczył granicę, której Adam i jego żona mieli nie przekraczać.
Surah Al-Baqarah
Ajaty 36–40
36 Fa-azallahuma sh-shaytanu ‘anha fa-akhrajahuma mimma kana fihi wa qulna ihbitu ba’dukum li-ba’din ‘aduwwun wa lakum fi l-ardi mustaqarrun wa mata’un ila hin
Lecz szatan sprawił, że oboje popełnili błąd, i przez to utracili miejsce, w którym przebywali. Powiedzieliśmy: „Zejdźcie stąd. Będziecie wobec siebie wrogami. Na ziemi znajdziecie miejsce do życia i będziecie korzystać z jej dóbr przez określony czas.”
37 Fatalaqqa Adamu min Rabbihi kalimatin fataba ‘alayhi innahu huwa t-Tawwabu r-Rahim
Wtedy Adam otrzymał od swojego Pana słowa, którymi mógł zwrócić się do Niego ze skruchą, a Allah przyjął jego skruchę. Zaprawdę, On przyjmuje tych, którzy do Niego powracają, i jest Najbardziej Miłosierny.
38 Qulna ihbitu minha jami’an fa-imma ya’tiyannakum minni hudan faman tabi’a hudaya fala khawfun ‘alayhim wa la hum yahzanun
Powiedzieliśmy: „Zejdźcie stąd wszyscy. Kiedy otrzymacie ode Mnie wskazanie właściwej drogi, ci, którzy za nim pójdą, nie będą musieli się obawiać ani smucić.”
39 Walladhina kafaru wa kadhdhabu bi-ayatina ula’ika ashabu n-nari hum fiha khalidun
Ci natomiast, którzy odrzucą wiarę i zaprzeczą Naszym znakom, będą mieszkańcami Ognia i pozostaną w nim na zawsze.
40 Ya bani Isra’ila udhkuru ni’matiya allati an’amtu ‘alaykum wa awfu bi-‘ahdi ufi bi-‘ahdikum wa iyyaya farhabun
O potomkowie Izraela, pamiętajcie o łasce, którą was obdarzyłem. Dotrzymujcie zobowiązania wobec Mnie, a Ja dotrzymam tego, co wam obiecałem. I tylko Mnie się obawiajcie.
Zrozum Znaczenie
Ajat 36 pokazuje konsekwencję błędu Adama i jego żony. Szatan skłonił ich do przekroczenia granicy wyznaczonej przez Allaha, a życie człowieka na ziemi stało się rzeczywistością.
Najważniejsze jest jednak to, co dzieje się później.
Adam popełnił błąd, ale jego historia nie kończy się potępieniem. Zwrócił się do Allaha ze skruchą, a Allah ją przyjął.
To bardzo ważny obraz relacji człowieka z Allahem. Człowiek może popełnić błąd. Nie oznacza to jednak, że droga powrotu zostaje przed nim zamknięta. Ważne jest dostrzeżenie własnego błędu, szczera skrucha i powrót do właściwej drogi.
Ajat 38 pokazuje również, że człowiek nie został pozostawiony na ziemi bez pomocy. Allah obiecuje wskazywać ludziom właściwą drogę. Człowiek zachowuje możliwość wyboru: może za tym wskazaniem pójść albo je odrzucić.
W ajacie 40 rozpoczyna się kolejna część sury. Allah zwraca się do potomków Izraela i przypomina im o otrzymanych łaskach oraz o zobowiązaniu wobec Niego.
Nie chodzi jedynie o pamiętanie wydarzeń z przeszłości. Otrzymanie łaski wiąże się również z odpowiedzialnością za to, jak człowiek na nią odpowiada.
Przypisy
W ajacie 36 słowo odnoszące się do działania szatana wskazuje na doprowadzenie Adama i jego żony do potknięcia i błędu. Nie oznacza to, że zostali pozbawieni możliwości wyboru. Szatan ich kusił, ale decyzja należała do nich.
Ajat 37 pokazuje ważną różnicę między popełnieniem błędu a świadomym trwaniem w nim. Adam uznał swój błąd i zwrócił się do Allaha.
At-Tawwab opisuje Allaha jako Tego, który wielokrotnie przyjmuje skruchę ludzi powracających do Niego. Zamiast próbować zamknąć całe znaczenie tego słowa w jednym polskim określeniu, oddajemy jego sens całym zdaniem.
W ajacie 38 słowo huda oznacza prowadzenie lub wskazanie drogi. Dlatego używamy prostego określenia „wskazanie właściwej drogi”, aby znaczenie było jasne bez dodatkowego słownika.
Bani Isra’il oznacza potomków Izraela. Izrael jest tutaj imieniem proroka Jakuba. Dlatego zamiast mniej jasnego dla współczesnego czytelnika określenia „Dzieci Izraela” używamy „potomkowie Izraela”.
W ajacie 40 zobowiązanie nie oznacza umowy pomiędzy równymi stronami. Człowiek zobowiązuje się być posłuszny Allahowi, a Allah obiecuje spełnić to, co obiecał tym, którzy pozostają Mu wierni.
Surah Al-Baqarah
Ajaty 41–45
41 Wa aminu bima anzaltu musaddiqan lima ma’akum wa la takunu awwala kafirin bihi wa la tashtaru bi-ayati thamanan qalilan wa iyyaya fattaqun
Uwierzcie w to, co objawiłem, a co potwierdza prawdę zawartą w tym, co już posiadacie. Nie bądźcie pierwszymi, którzy to odrzucą. Nie zamieniajcie Moich znaków na niewielką korzyść i bądźcie świadomi przede wszystkim Mnie.
42 Wa la talbisu l-haqqa bil-batili wa taktumu l-haqqa wa antum ta’lamunNie mieszajcie prawdy z fałszem i nie ukrywajcie prawdy, skoro ją znacie.
43 Wa aqimu s-salata wa atu z-zakata warka’u ma’a r-raki’inOdprawiajcie modlitwę, dawajcie zakat i pokłaniajcie się wraz z tymi, którzy się pokłaniają.
44 Ata’muruna n-nasa bil-birri wa tansawna anfusakum wa antum tatluna l-kitaba afala ta’qilun
Czy nakazujecie innym czynić dobro, a zapominacie o samych sobie, chociaż czytacie Księgę? Czy nie zastanawiacie się nad tym?
45 Wasta’inu bis-sabri wa s-salati wa innaha lakabiratun illa ‘ala l-khashi’inSzukajcie pomocy w cierpliwości i modlitwie. Jest to trudne, lecz nie dla tych, którzy z pokorą zwracają się ku Allahowi.
Zrozum Znaczenie
Ajat 41 zwraca się do ludzi, którzy znali wcześniejsze objawienia. Koran nie przedstawia się tutaj jako coś całkowicie oderwanego od tego, co było wcześniej. Przypomina o prawdzie, która została już objawiona, i wzywa, aby nie odrzucać jej tylko dlatego, że przyjęcie jej może być niewygodne lub wiązać się z utratą jakiejś ziemskiej korzyści.
Ajat 42 zawiera bardzo prostą, ale wymagającą zasadę: nie wystarczy znać prawdę. Nie wolno świadomie jej zaciemniać, mieszać z fałszem ani ukrywać wtedy, kiedy jest nam niewygodna.
Ajat 44 kieruje uwagę jeszcze bliżej, na samego człowieka. Można dobrze znać religię, cytować Księgę i pouczać innych, a jednocześnie nie stosować tych samych zasad wobec siebie. Koran nie mówi więc tylko: „powiedz innym, co jest dobre”. Najpierw każe człowiekowi spojrzeć na własne postępowanie.
Ajat 45 pokazuje, gdzie szukać pomocy, kiedy właściwe postępowanie jest trudne: w cierpliwości i modlitwie.Cierpliwość nie oznacza tutaj bezczynnego czekania. To także wytrwałość, panowanie nad sobą i pozostawanie przy tym, co właściwe, nawet jeśli wymaga to wysiłku. Modlitwa z kolei przypomina człowiekowi, że nie musi polegać wyłącznie na własnej sile.
Przypisy
W ajacie 41 słowa o tym, „co już posiadacie”, odnoszą się do wcześniejszego objawienia znanego potomkom Izraela. Koran mówi o sobie jako o objawieniu potwierdzającym prawdę pochodzącą od Allaha. Wyrażenie „nie zamieniajcie Moich znaków na niewielką korzyść” nie musi oznaczać dosłownej sprzedaży. Chodzi o sytuację, w której człowiek rezygnuje z prawdy dla pieniędzy, pozycji, wpływów, bezpieczeństwa lub innej doczesnej korzyści. Al-birr w ajacie 44 oznacza dobro, prawość i właściwe postępowanie. Zamiast szukać jednego polskiego słowa obejmującego wszystkie te znaczenia, używamy prostego „czynić dobro”. Sabr w ajacie 45 oznacza więcej niż samo czekanie. Obejmuje cierpliwość, wytrwałość, samokontrolę i zdolność pozostania przy tym, co właściwe także wtedy, gdy jest trudno. Khashi’in opisuje ludzi pokornych wobec Allaha, świadomych Jego wielkości i swojej zależności od Niego. Nie chodzi o człowieka upokorzonego czy pozbawionego własnej wartości, lecz o kogoś, kto nie stawia siebie ponad Allahem.